Fatih Altaylı, 7,5 aydan beri birinci kez koltuğuna oturdu ve birinci yayınını dün yaptı.
Bugüne kadar en ilgiyle izlediğim yayını oldu diyebilirim.
Dünyanın en ünlü psikoloji dergisi Fransız “Psychologies” genel yayın yönetmeni olsam, bu konuşmayı banko o ayın kapak konusu yapardım.
Çünkü o denli bir dünyaya gidiyoruz ki, Türkiye’de yahut Amerika Birleşik Devletleri’nde herkes, her an Fatih Altaylı’nın yaşadığı bu 7,5 ayı yaşayabilir.
İyi bir gözlemci, gazeteci gözüyle, yaşadığı yerlere, insanlara ve kendine baktığı vakit ortaya fevkalâde bir “Yalnızlıkta hayatı sürdürme” deneyimi çıkıyor.
Her gece yatmadan yapmanız gereken iki şey
Konuşmanın birçok kısmını ve detayı not aldım.
Bu konuşmadan bir “Fatih Altaylı dersleri” kitabı bile yazabilirim.
Ama en ilgimi çeken, “İlk anda yaşanan iki olay” oldu.
Onu almaya üç otomobil gelmiş.
İlk istedikleri şey cep telefonu olmuş.
İlk müsaade vermedikleri şey de içeri gidip üstünü değiştirme isteği…
Yeni Türkiye’de yeni bir atasözü var:
“Sabah kapını çalan sütçü değil de polis ise orası demokrasi değildir…”
Demek ki akşamları yatarken, sabah polisin kapıyı çalması ihtimaline karşı götürülürken giyeceğiniz elbiseyi başucunuzda tutmanızda fayda var.
Bir de telefonunuzda özel konuşmalar varsa her gece yatmadan temizlemek.
Hangi ilaçları kullanıyorsunuz bir kâğıda yazıp cebinizde taşıyın
Altaylı meskenden alındıktan sonra evvel bir hastaneye götürülmüş.
İşte orada çok ilgimi çeken bir şey olmuş.
Kadın doktor kendisini muayene ettikten sonra, hangi kronik hastalıkları olduğunu ve hangi ilaçları kullandığını sormuş.
Sonra da muayeneyi tamamlayıp gerekli belgeyi imzalamış.
Getiren polisler Altaylı’yı tekrar alıp otomobille götürürken yolda polisin telefonu çalmış.
Fatih bey siz gittikten sonra fark ettim ki…
Doktor, biraz önce muayene ettiği Altaylı’yı geri getirmelerini istemiş.
Geri dönmüşler ve bayan doktor şunu söylemiş:
“Biraz evvel bana hangi hastalıklarınız olduğunu, hangi ilaçları kullandığınızı söylediniz. Lakin siz gittikten sonra farkettim ki, söylediğiniz hastalıklardan biri için ilaç almıyormuşsunuz. Neden?”
Fatih de “Gerekli görülmedi” demiş.
İşte bu detay çok ilgimi çekti.
Aynı hassasiyet niçin Murat Çalık’a gösterilmiyor?
Doğrusu tabibi da taktir ettim.
Hem dikkatini hem de en küçük ayrıntıyı dahi atlamamaya, hasebiyle sorumluluk kayda geçirmeye ihtimam gösterdiği için.
Ama dinlerken şunu da düşünmeden edemedim.
Bir devlet hastanesi hekimi en küçük detaya dikkat ederken, diğer tabipler, mesela neden Tayfun Kahraman ve Murat Çalık daha evvelce Ayşe Barım’ın şikayetlerine ve durumuna gerekli hassasiyeti göstermiyorlar?
“Bugünün mahkumları” yarının adaletini de bugünden düşünmeli
Fatih, Türkiye siyaseti ve adalet açısından çok değerli bir şey söyledi.
O cümleleri kendimce şöyle aktaracağım:
Biz kendimiz ve bu devir için demokrasi ve adalet istiyorsak, bu periyot bitip öbürleri iktidara geldiğinde onlar da bugün hapishanedeyken lisana getirdiklerini demokrasi ve adalet taleplerini yarının muhalifleri için de sürdürmeli.
Yani; yarın, “Bir rövanş ve intikam devri olmamalı” demeye getirdi.
Bence, bugün iktidara gelme argümanı olan siyasetçilerin daha bugünden içlerine sindirmeleri, daha doğrusu istekli olarak kabul etmeleri gereken bir his bu.
Bugün yaşadığımız olaylara, adaletsizliklere, haklı bir öfkesi, itirazı olanların daha şimdiden bu öfkelerinin bir intikam ve kan davası psikolojisine dönmesine mâni olacak bir his eğitiminden geçmesi gerekir.
Cezaevinde avokado isteyenin yüzü bir kara, vermeyenin yüzü iki kara
Altaylı’nın yayınında hoş bir şey daha öğrendim.
Bir beşerinin hayat kalitesi anlayışı, hayatı yaşama estetiği varsa, bunu cezaevi şartlarında bile sürdürmeye çalışabilir ve çalışmalı.
Konuşmasında bunun en çarpıcı örneği “avokado”, “brokoli”, “Daha kaliteli ton balığı konservesi” ve “Zeytinyağlı barbunya pilaki” örnekleriydi.
Cezaevi ve avokado…
Eminim kimi troller bunu işitince çabucak akıllarına “Cezaevinde ejder meyveli smootie” üzere bir şey gelmiştir.
Gelmesin, zira avokado ve brokoli semt pazarlarda satılan sıradan eserler.
Çiçek yağlı pilakiden zeytinyağlı pilakiye geçiş
Fatih, idareye başvurup cezaevi manavına avokado ve brokoli getirilmesini de sağlamış.
Aldıkları ton balığının kalitesi çok berbatmış.
Aynı fiyata daha güzelini getirmişler.
Barbunya pilakisinin çiçek yağlısı yerine zeytinyağlısını getirtmiş.
Öteki mahkumlar bu türlü bir talepte bulunsa yerine getirilir mi bilmiyorum.
Ama o cezaevinde yatan bir tutuklunun bunu lisana getirme fikrinin ve cüretinin olması çok kıymetli.
Eminim iki ay daha kalsaydı hücrede falafel bile yapardı
Galiba Fatih herkese şunu öğretti:
“Cezaevinde isteyenin yüzü hiç kara falan değil.”
Tam bilakis bir hak…
“İstemeyenin de yüzü kara değil; koğuş tabldotunun nohut pilavıyla devam eder.”
Veren cezaevi idaresinin ise yüzü ak…
Fatih bu yolu açmış ve yeterli yapmış.
Ayrıca yaratıcılığını kullanmış o pilavın nohutundan bugünlerde bütün dünyada moda olan “Humus” bile yapmış.
Eminim bir iki ay daha kalsaydı, falafel bile yapardı.
Ama uygun ki kalmadı…
Bir erkek koğuştan bayan yemek programlarına bakınca ne soruyor?
Altaylı içerde 7,5 ay boyunca televizyon kanallarını izlemiş.
Kadın programlarıyla ilgili müşahedeleri çok değişikti.
Özellikle “Yemekteyiz” usulü programlarla ilgili yansısı enteresandı.
Çok kolay bir soru sordu:
“Yemeğe davet edilen bir insan meskende yemeği yapan mesken sahibine bu kadar hakaret edebilir mi?”
Haklı lakin sonuçta onlar birer cümbüş programı.
Belki her programın başına bunun “Gerçek değil, bir gösteri olduğu” yazılabilir.
Aynı koğuştan bakınca haber programları nasıl görülüyor?
Haber programları ile ilgili söylediği her şey külliyen katılıyorum.
Bugün Türkiye’nin çok önemli bir haber kanalı sorunu var.
Konuşan başların dünyamızı daraltıp her gece birbirinin tekrarı üç beş bahse sıkıştırmaları nitekim düşünülmesi gereken bir husus.
Tabi en kıymetlisi o programa katılan konuşan başların, her mevzuda uzman edasıyla akıl almaz saçmalıkları tekrarlamaları.
Yıllar sonra bir koğuşta Tenten okumak nasıl bir şey?
Yayında beni özel olarak etkileyen bir bahis vardı.
İçerde 7,5 ayda 83 kitap okumuş.
Ama ortalarında en ilgimi çeken ikisi çizgi romanlar oldu.
Asteriks’in Türkçeye çevrilen bütün sayılarını okumuş.
Bir de Tenten’i…
Çizgi roman benim İzmir’in Kahramanlar semtinde başlayan büyük tutkum.
İlk Tommiks, Teksas, Sipiru, Küçük Prens, RedKit’leri orada okumaya başladım.
NATO’da vazifeli Amerikalı askerlerin çöp tenekelerinde birinci Marvel ve DC Comics çizgi romanlarını bulup, orada okumaya başladım.
Çizgi roman çağdaş gazeteciliğe inanılmaz bir estetik ve boyut getiriyor.
Gördüm ki Fatih de bu kültürü çok benimsemiş.
Bir Silivri kuşçusunun yaralı yavru kuşu tedavi formülü
7,5 aylık cezaevi güncesinde beni en çok etkileyen kısım, yuvadan düşen yavru kuştu…
Koğuşunun önündeki avluda üç dört kuş yuvası varmış.
Bir gün o yuvadan bir yavru düşmüş.
Kanatları şimdi çıkan bir yavru kuşmuş.
Hepimizde şöyle bir izlenim vardır; Yuvadan düşen yavru kuşu yaşatmak imkânsız değilse bile çok zordur.
Fatih evvelden okuduklarından şunu öğrenmiş. Yavru kuşların güce çok gereksinimi varmış.
Cezaevi tabldotundaki revaninin şurubundan küçük kuşa içirmiş.
Küçük kuş üç beş gün sonra uçup gitmiş.
Alkatraz Kuşçusu’nun yazı yazacak kâğıdı bile yoktu
Biz, John Frankheimer’in “Alkatraz Kuşçusu” sinemasıyla büyüyen bir kuşağız.
Filmin kahramanı Robert Stroud hapishanede kanarya besleyen bir mahkumdu.
Ancak sonradan nakledildiği Alkatraz hapishanesinde kuş beslemek yasaktı.
Yazı yazması için kâğıt bile vermiyorlardı.
Yani sinemanın ismi “Alkatraz Kuşçusu idi ancak sinemada kuş yoktu.
Fatih daha şanslıydı.
Yazı yazacak kâğıdı da kalemi de vardı.
Kuş beslemiyordu, fakat yuvadan düşmüş yavru kuşları yaşatma sanatını orada öğrendi.
Çok değişik bir programdı.
Hepinize kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim.
Kaynak: T24
Bir yanıt bırakın